Leczenie farmakologiczne
Chociaż przyczyna wywołująca chorobę Leśniowskiego-Crohna pozostaje nieznana, medycyna dysponuje sposobami opanowania zapalenia w jelitach i zapobiegania jego nawrotom (tabela 2).

W aktywnej fazie choroby zastosowanie mają przede wszystkim leki o działaniu przeciwzapalnym i immunosupresyjnym (hamującym niekorzystne odczyny odpornościowe). W łagodnych postaciach choroby Leśniowskiego-Crohna wykorzystuje się aminosalicylany (sulfasalazynę i mesalazynę) i/lub glukokortykosteroidy (prednizon, metyloprednizolon) podawane doustnie. W cięższych stanach głównymi lekami są kortykoidy wstrzykiwane dożylnie (hydrokortyzon, metyloprednizolon), a w przypadku braku poprawy – leki immunosupresyjne.

Leczenie aktywnej choroby Leśniowskiego-Crohna zaczyna się przeważnie od stosowania glukokortykosteroidów. Jedynie w łagodniejszych przypadkach można spróbować samych aminosalicylanów, które są dostępne jako dwa preparaty – sulfasalazyna i mesalazyna. W każdym z tych preparatów aktywnym składnikiem działającym przeciwzapalnie jest kwas 5-aminosalicylowy (5-ASA). Mesalazyna ma szersze zastosowanie w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna jelita cienkiego. W przypadku zapaleń jelita grubego używa się przede wszystkim sulfasalazyny.





Alternatywą leków przeciwzapalnych, zwłaszcza u dzieci i osób z upośledzonym stanem odżywiania, mogą być specjalne odżywki (diety elementarne lub polimerowe) podawane przez zgłębnik do jelita cienkiego. Podobne znaczenie lecznicze ma żywienie dożylne (parenteralne), które jest jednak rzadko stosowane z powodu wyższych kosztów i większego ryzyka powikłań.

Po uzyskaniu poprawy za pomocą leków lub odżywek, glukokortykosteroidy są stopniowo odstawiane, a dieta elementarna jest zamieniana na normalne pożywienie. Jeśli chory nie ma pełnej poprawy lub występują częste nawroty objawów, próbuje się leczenia azatiopryną lub 6-merkaptopuryną, a w przypadku niedostatecznej reakcji na te leki – metotreksatem podawanym podskórnie lub domięśniowo.

W ostatnich latach pojawił się nowy preparat, który zwiększa szansę opanowania aktywnej choroby Leśniowskiego-Crohna. Lekiem tym jest infliksymab – przeciwciała monoklonalne przeciwko czynnikowi martwicy nowotworów TNF-a, tłumiące odczyny immunologiczne typu komórkowego. W aktywnej chorobie Leśniowskiego-Crohna lek ten jest podawany jednorazowo, drogą dożylną, a w przypadkach z przetokami trzykrotnie (dawki są powtarzane jeszcze po 2 i 6 tygodniach).

Choroba Leśniowskiego-Crohna często nawraca po operacji. Dlatego istotne są te sposoby leczenia, które mają na celu zapobieganie nawrotom (tabela 3). Na szczególną uwagę zasługuje zalecenie niepalenia papierosów, bowiem składniki dymu tytoniowego bez wątpienia pogarszają przebieg choroby i mogą indukować wznowę zapalenia jelit. Silnymi lekami zapobiegającymi nawrotom są azatiopryna i 6-merkaptopuryna, przyjmowane niekiedy przez kilka lat. U części chorych podobne znaczenie mają mesalazyna i budezonid. Dawkowanie mesalazyny uległo ostatnio zmianie. Zamiast mniejszych dawek stosowanych 3-4 x dziennie zaleca się obecnie 1,5-2 g 2 x dziennie. W zapobieganiu nawrotom choroby skuteczny jest także infliksymab, stosowany w dawkach powtarzanych co 8 tygodni.





Żaden lek stosowany w chorobie Leśniowskiego-Crohna nie jest wolny od działań niepożądanych. Działania te przedstawiono w tabelach 4 i 6.





  Poleć znajomemu artykuł
email znajomego :